Seni Şimdi Anlıyorum Baba

Hayatla mücadelem yeni başlamıştı. Arkadaşlarım gibi okumakta olmayı, baba parasıyla gezip tozmayı, mücadele etmeden birçok şeye sahip olmayı bu yaşta benimde istemem çok normaldi. Ama ben bunları yapamıyorum. Gece işe gidiyorum 12 saat çalışıyorum, gelince istesem de istemesem de uyumak zorundayım. Akşam yeniden işe gitmeliyim. Geceleri uyuyup gündüzleri çalıştığımda oluyor tabi. Ama değişen sadece saatler, yorgunluk, hayat mücadelesi her zaman devam ediyor benim için. Arkadaşlarımın okulda öğrenmediği bir şeyi öğreniyorum şimdi. Hayat mücadelesini ve bu mücadeleyi kazanmanın ne kadar önemli olduğunu.

Bende gezmek, tatil yapmak, eğlenmek isterdim ama benim çalışmam gerekiyor. Yaşıtlarımın yaşamadığı, yaşamaları için aradan çok uzun zaman geçmesi gereken bir duygu yaşadım ben. Babam ilkeli, dürüst bir insandı. Kendisine yapılan bir haksızlıktan dolayı işinden ayrılmıştı. Evde tek çalışan ben kaldım. Bir ailenin sorumluluğu bana kalmıştı. Bir süreliğine evde “BABA” ben olmuştum sanki. Babalığın ne demek olduğunu, babamın neler yaşadığını ancak o zaman anlayabildim.

Çalıştığım yerden fazla bir ücret almıyordum. Eve geldim, baktım birçok borcumuz var. Çıkardım maaşımı oraya para buraya para… Derken para bitti ama henüz borçlar bitmemişti. O günden sonra 1 liranın ne kadar değerli olduğunu anladım babalar için. Yolda görüpte almadığımız, babamız bize verdiğinde babamıza kızdığımız bir liranın ne kadar değerli olduğunu anladım. Sadece anladığım bu değildi. Hayatımda ilk kez yaşadığım bir duygu daha vardı. Babam çalışmadığı için parası yoktu doğal olarak. Bir babaya oğlunun para vermesinin ne kadar zor bir duygu olduğunu anladım ilk kez. Verirken ellerim titredi, yüzüne bakamadım, ne kadar tuhaf bir duyguydu. Bir anda büyüdüm. Babamın benden para alırken gözlerinin yaşardığını görebildim ancak. Babamın yerine koyuyorum da kendimi, babam için benden para almak ne kadar zordu acaba!… Sanırım babama para vermek benim için ne kadar zorsa, onun için de almak en az o kadar zordu…

Bu genç yaşımda babamın benim için düşüncesi, annemden duyduğum kadarıyla “oğlumuz büyüdü” oldu. Seni hiç utandırmayacağım baba.