Bir varmış, bir yokmuş… Bir Sevgililer Günü varmış…
Eski çağlardan sevgililer günü gelenekleri; Sevgililer gününü kim nasıl kutlardı, nasıl hediyeler verilirdi, sevgililer gününü kimler yasaklamaya çalıştı?
Eski zamanlarda gençler Sevgililer Günü’nde yolladıkları kartları kendileri yaparlarmış, kartlar kağıt dantellerden, incecik aynalardan ve parfüm keseciklerinden yapılırmış. Yani el emeği göz nuruymuş Sevgililer Günü.
Orta çaÄŸda ise “Sevgililer Günü”nde bir sevgili bulmak için kura çekilirmiÅŸ. Bir genç kız, kendisine eÅŸ bulabilmek için, o yıllarda ortalıkta dolaÅŸan yerel soytarılarla anlaÅŸmalıymış. Nedeni ise çok basit. Çünkü kurayı soytarı çekermiÅŸ, genç kız da istediÄŸi veya sevdiÄŸi erkeÄŸin adını bir kağıda yazarak soytarıya verir ve kasabanın yıllık çekiliÅŸine katılırmış.Amaç, sevilen erkeÄŸi kazanmak…
16. Yüzyıl’da ise sevgililer birbirlerine aÅŸklarını simgeleyen küçük hediyeler verirlermiÅŸ, rivayet o ki, en popüler hediye de eldiven ve çorap bağıymış. Bu hediyeler arasında bir tanesi var ki, epey konuÅŸulmuÅŸ. Bir denizcinin sevgilisine verdiÄŸi korse. Denizci tahtadan oyma bir çerçevenin içine korseyi koymuÅŸ, çerçeveyi de kalpler, çiçekler ve denizcinin de bir kabartması ile süslemiÅŸ.
17. Yüzyıl’da, Amerikalı Püritenler (Bir protestan tarikatı), “Sevgililer Günü” geleneÄŸini boÅŸ inanç sayarak yasaklamaya çalıştılarsa da baÅŸaramamışlar. Hatta Massachusetts Kolonisi’nin valisi olan John Winthrop 14 Åžubat 1629′da karısına bir mektup yazmış; “Benim azizim ancak sen olabilirsin…”
1660′da Ä°ngiltere’de Stuart dönemi monarÅŸisinin restorasyonundan sonra, Aziz Valentine Günü daha büyük bir coÅŸkuyla kutlanmaya baÅŸlanmış. Bunu Ä°talya, Fransa ve Almanya izlemiÅŸ. Küçük bir Fransız köyü olan Corcieres de Sevgililer Günü’ne sahip çıkmaya çalışmasıyla tanınırmış. Ä°ddialarının kökenindeki gelenek ise çok eskilere dayanırmış. Yapılan araÅŸtırmalarda, köyde evliliÄŸin seçme sistemine dayandığını gösteriyor. Köyün yaÅŸlıları iki gruba ayrılarak, evleri dolaşıyorlar ve evlilik adaylarını belirliyorlarmış. Sonra yaÅŸlılar evlilik çağına gelmiÅŸ genç kız ve erkekleri adlarıyla çağırarak evlerinin pencerelerine çıkmalarını istiyorlar ve birini seçen kızlar veya erkekler seçimlerini duyurma hazırlığına baÅŸlıyorlarmış. Genç kız erkek için bir elbise hazırlayıp gönderiyor, erkek ise kabul ettiÄŸini belirtmek için kıza bir ÅŸiÅŸe ÅŸarap yolluyormuÅŸ.
O gece bütün köyün katıldığı bir dans partisi yapılıyormuÅŸ. Ama her zaman böyle olmuyor, kız veya erkek teklifi kabul etmeyince, yine kasabanın merkezinde gece yarısı dev bir ÅŸenlik ateÅŸi yakılarak reddedilen tüm teklif elbiseleri ateÅŸte yakılıyormuÅŸ. Gelenek 1776′da yasaklanıncaya kadar sürdürülmüş.
Sevgililer Günü’nde kart yollama geleneÄŸi, 18. Yüzyıl’ın ortalarında baÅŸladı. En eski kartlar el yapımıydı, altın harflerle ve kağıt dantellerle süslenir, üzerlerine el yazısıyla aÅŸk ÅŸiirleri yazılırdı. Daha tutkulu kartlarda satenden kalpler yapılır, küçük parfüm keseleri, incecik aynaların altına saklanırdı. 1850′den sonra baskı kartlar piyasaya çıktı. Azizler Günü kutlamaları giderek ticarete dönüşüyordu ve el yapısı kartlardaki duygusal derinlik ve sevgi aktarımı ortadan kalkıyordu. Victoria döneminin kartlarında o günün modasına uygun olarak çizgi kahramanlar, espriler görülmeye baÅŸladı.

Yorum Yok »
Yorum Yok.
Bu yazıya yapılan yorumlar için RSS beslemeleri. TrackBack URL
Yorum yapın
